www.mihandownload.com
Powered By Blogfa

رفتی و با تو رفت مرا شادی و امید
دیگر چگونه عشق تورا آرزو کنم
دیگر چگونه مستی یک بوسه تورا
دراین سکوت تلخ و سیه جستجو کنم

یاد آر آن زن ، آن زن دیوانه را که خفت
یک شب بروی سینه تو مست عشق و ناز
لرزید بر لبان عطش کرده اش هوس
خندید در نگاه گریزنده اش نیاز

لب های تشنه اش به لبت داغ بوسه زد
افسانه های شوق تو را گفت با نگاه
پیچید همچو شاخه پیچک به پیکرت
آن بازوان سوخته در باغ زرد ماه

هر قصه ایی که ز عشق خواندی
به گوش او در دل سپرد و هیچ ز خاطره نبرده است
دردا دگر چه مانده از آن شب ، شب شگفت
آن شاخه خشک گشته و آن باغ مرده است

با آنکه رفته ای و مرا برده ای ز یاد
می خواهمت هنوز و به جان دوست دارمت
ای مرد ای فریب مجسم بیا که باز
بر سینه پر آتش خود می فشارمت

تقدیم به دوستداران فروغ

آمدم تا به تو آویزم
لیک دیدم که تو آن شاخه ی بی برگی
لیک دیدم که تو به چهره ی امیدم
خنده ی مرگی

وه چه شیرینست
بر سر گور تو ای عشق نیازآلود
پای کوبیدن
وه چه شیرینست
از تو ای بوسه ی سوزنده ی مرگ آور
چشم پوشیدن

وه چه شیرینست
از تو بگسستن و با غیر تو پیوستن
در به روی غم دل بستن
که بهشت اینجاست
به خدا سایه ی ابر و لب کشت اینجاست

تو همان به که نیندیشی
به من و درد روانسوزم
که من از درد نیاسایم
که من از شعله نیفروزم

           "فروغ فرخ زاد"

                                                         من تا ابد کنار تو می ماندم

من تا ابد ترانهء عشقم را

                                                                در آفتاب عشق تو می خواندم

در پشت شیشه های اتاق تو
              

                                                             آن شب نگاه سرد سیاهی داشت

دالان دیدگان تو در ظلمت

                                                              گوئی به عمق روح تو راهی داشت

لغزیده بود در مه آئینه

                                                              تصویر ما شکسته و بی آهنگ

موی تو رنگ ساقهء گندم بود

                                                           موهای من ، خمیده و قیری رنگ

رازی درون سینهء من می سوخت
                            

                                                             می خواستم که با تو سخن گوید

اما صدایم از گره کوته بود
                          

                                                                در سایه، بوته هیچ نمی روید !

زآنجا نگاه خستهء من پر زد

                                                               آشفته گرد پیکر من چرخید

در چارچوب قاب طلائی رنگ

                                                             چشم (( مسیح)) بر غم من خندید

دیدم اتاق درهم و مغشوش است
                   

                                                                        در پای من کتاب تو افتاده

سنجاق های گیسوی من آن جا

                                                                 بر روی تختخواب تو افتاده

از خانهء بلوری ماهی ها

                                                                       دیگر صدای آب نمی آید

فکر چه بود گربهء پیر تو

                                                                     کو را به دیده خواب نمی آمد

بار دگر نگاه پریشانم

                                                                     برگشت لال و خسته به سوی تو

می خواستم که با تو سخن گوید

                                                                       اما خموش ماند به روی تو

آنگه ستارگان سپید اشک
                             

                                                                       سوسو زدند در شب مژگانم

دیدم که دست های تو چون ابری

                                                                        آمد به سوی صورت حیرانم

دیدم که بال گرم نفس هایت
 

                                                                     سائیده شد به گردن سرد من

گوئی نسیم گمشده ای پیچید

                                                                       در بوته های وحشی درد من

دستی درون سینهء من می ریخت

                                                                        سرب سکوت و دانهء خاموشی

من خسته زین کشاکش دردآلود
                 

                                                                          رفتم به سوی شهر فراموشی

بردم ز یاد اندوه فردا را

                                                                      گفتم سفر فسانهء تلخی بود

ناگه به روی زندگیم گسترد
                               

                                                                        آن لحظهء طلائی عطرآلود

آن شب من از لبان تو نوشیدم

                                                                        آوازهای شاد طبیعت را

آن شب به کام عشق من افشاندی

                                                                               ز آن بوسه قطرهء ابدیت را

شعر از "فروغ فرخزاد"

تقدیم به تو ای بهترینم......

 در بهاری روشن از امواج نور

در زمستانی غبار آلود و دور

یا خزانی خالی از فریادو شور

مرگ من روزی فرا خواهد رسید

روزی از این تلخ و شیرین روزها

روز پوچی همچون روزان دگر

سایه ای ز امروز ها و دیروزها

دیدگانم همچو دالانهای تار

گونه هایم همچو مرمرهای سرد

ناگهان خوابی مرا خواهد ربود.

من تهی خواهم شد از فریاد درد

می خزند آرام روی دفترم

دستهای فارغ از ابیات شعر

یاد می آرد که در دستان من

روزگاری شعله می زد خون شعر

خاک می خواند مرا هر دم به خویش

می رهند از ره که در خاکم نهند

آه شاید عاشقانم نیمه شب

گل به روی گور غمناکم نهند

بعد من ناگه به یکسو می روند

پرده های تیره دنیای من

چشم های ناشناسی می خزند

روی کاغذ ها و دفترهای من !

در اتاق کوچکم پا می نهند

بعد من با یاد من بیگانه ای

در بر آینه می ماند به جای

تار مویی نقش دستی شانه ای

می رهم از خویش می مانم ز خویش

هر چه بر جا مانده ویران می شود.

روح من چون بادبان قایقی

در افقهای دور پنهان می شود

می شتابند از پی هم بی شکیب

روزها و هفته ها و ماه ها

چشم تو در انتظار نامه ای

خیره می ماند به چشم راهها

لیک دیگر پیکر سرد مرا

می فشارد خاک غمگیر خاک!

بی تو دور ازصحنه های قلب تو

قلب من می پوسد ابی زیر خاک

بعدها نام مرا باران وباد

نرم می شوید از رخسار سنگ

گور من گمراه می ماند به راه

فارغ از افسانه های نام وننگ

شعر از فروغ

دوستای خوبم برام دعا کنید.......

از حضورت ممنونم مهربان ترینم

 باز در چهره خاموش خیال 

                                                     خنده زد چشم گناه آموزت 

 باز من ماندم و در غربت دل 
 

                                                    حسرت بوسه هستی سوزت 

 باز من ماندم و یک مشت هوس 
 

                                                      باز من ماندم و یک مشت امید 

   یاد آن پرتو سوزنده عشق 

                                                      که ز چشمت به دل من تابید

 باز در خلوت من دست خیال 
 

                                                        صورت شاد ترا نقش نمود 
 

بر لبانت هوس مستی ریخت 
 

                                                      در نگاهت عطش طوفان بود 

 یاد آن شب که ترا دیدم و گفت 

                                                      دل من با دلت افسانه عشق 

 چشم من دید در آن چشم سیاه 
 

                                                       نگهی تشنه و دیوانه عشق 
 

یاد آن بوسه که هنگام وداع 

                                                      بر لبم شعله حسرت افروخت 
 

یاد آن خنده بیرنگ و خموش 
 

                                                        که سراپای وجودم را سوخت 
 

رفتی و در دل من ماند به جای 

                                                     عشقی آلوده به نومیدی و درد 
 

نگهی گمشده در پرده اشک 
 

                                                           حسرتی یخ زده در خنده سرد 
 

آه اگر باز بسویم ایی
 

                                                             دیگر از کف ندهم آسانت
 

ترسم این شعله سوزنده عشق 
 

                                                               آخر آتش فکند بر جانت

           شعر از فروغ

                                  ^{می خورد هر دم ورق اما هیچ کس اورا نمی خواند}

                                                                                        ^{برگ ها را می دهد بر باد .....}

^{میرود از یاد}

                                           ^{هیچ چیز از او نمی ماند}

                                                               ^{بادبان کشتی او در باد مقصدش هر جا که باداباد!}

 ^{بادبان را نا خدا باد است}

                                ^{لیک اورا هم خدا هم ناخدا باد است}

خدايا تو گفتي اگر به دنبال تو

بيايم در تمام راه با من خواهي بود!

ولي ديدم که در سخت ترين دوران زندگي ام، فقط يک جفت جاي پا وجود داشت.

نمي فهمم چرا هنگامي که بيش از هر وقت ديگر به تو نياز داشتم.

مرا تنها گذاشتي !

خدا پاسخ داد: بنده ي بسيار عزيزم من درکنارت هستم و هرگز تنهايت نخوايم گذاشت.

اگردر آزمون ها ورنج ها، فقط يک جفت جاي پا ديدي، زماني بود که

تو را در آغوشم حمل مي کردم .....!!

يک شب در خلوت? روي قلبم نوشتم

باتو دل خوشم . . . . .

سرخوشم اي دل? باتو دل خوشم.. . . . .

ديدم وشنيدم کز آن صدايي برآمد؟. . .

ودگر هيچ نيامد؟. . . .

که تو اي ايراني? وارث اجداد من؟. . . .

چه کردي تو با ياد ياران من ؟. .

ياران ما کزپاکي دل همچو ابربودند?

دورازهررنج غم? از هر آه بودند ?

بود بر کامشان روزگاران بر وقف مراد?

همي رفتند وگفتند ؟. . .

پاينده بادا . . . .ايران من? . .

فرخونده بادا . . . اين جان تن? . .

ديدند که دگر ?گرد و زنگارو غبار ?. . .

مي کند سنگيني ?بر قلب هر دوست ويار?  . . .

اي دوستان پس بکجا رفت آن همه صفاو وفا?

چرا ديگر به سرا ما نمي آيد? مهر و وفا?

رنج ما از درد وغم است?

درد وغم تنهاوتنها با من است ? . . .

همرهان? ياد ياران خوش باد ? . .

 غم دردو هجر آنان دشوار ? . . .

سنگيني مي کند بر قلب ما? همچو کوهي از آوار ? . . .

کس نمي پرسد به کدامين يک ? گناه? . . .

کس نمي پرسد چرا ؟ تنها چرا

آري دگر وقت رفتن است ?

وقت پر گرفتن از همست?

پس پر بگير اي قلب من?

تا که پرواز کند? اين قلب من?

تا که شايد? پر بگيرد از روي آن?

اين همه بغض و درد رنج گران?

پس بمان با من تا فرداي من ?

اي وارث آب وخاک واجداد من?

ايران من? ايران من?

                                                                                     "  آرش کمان گير"